بین نام من و تو، اندکی فاصله است

 بین دست من و تو            فاصله بسیار است

 بین احساس من و تو اما   ذره ای فاصله نیست

 درک این جمله مرا می گوید:

 می توان در گذر از سختی ها  یاوری را حس کرد

 مطمئن بود و یقین پیدا کرد که اگر فاصله را برداریم

 من و تو

 یک نفریم

دل من حالش خوشه اصلا" بلد نیست بگیره 

                   ولی خیلی تنگ میشه گاهی میترسم بمیره  

اما بازم به خودش میاد  و سو  سو  میزنه    

                  باز حیاط خلوت سینه ام رو جارو میزنه

میگمش تا کی میخوای عاشق بشی و بشکنی ...؟ 

                 به روی خودش نمی یاره  می پرسه :با منی...؟ 

باکی ام ...!!!؟  با توی عاشق پیشۀ سربه هوا 

                  با توی دیونۀ در به در   بی سر و پا

 با تو  که  هر چی  دارم می کشم از دست تو ....!!  

                    با تو که هر جا  میرم مسیرم در دست تو

کی میخوای دست از سر آبروی من بر داری...؟   

                      کی میخوای عقلی که دزدیدی سر جاش بگذاری...؟

کی میخوای بزرگ بشی  سنگین بشینی سر جات ...!!؟

                     سر به راه بشی ودنیا رو نذاری زیر پات ...!!

در کودکی خوانده بودیم" آن مرد درباران آمد"؛

غافل ازاینکه تاآن مرد نیاید، باران نمی بارد

ميلاد نور مبارك

هر روزی که می گذرد، یک روز به ظهور امام زمان نزدیک تر می شویم

؛ اما به خود امام زمان چطور؟

هر جا که سفر کردم تو همسفرم بودی

و از هر طرفی رفتم تو راهبرم بودی

با هر که سخن گفتم پاسخ ز تو بشنیدم

بر هر که نظر کردم تو در نظرم بودی

هر شب که قمر تابید هر صبح که سر زد شمس

در گردش روز و شب٬ شمس و قمرم بودی

در خنده ی من چون گل٬ در کنج لبم خفتی

در گریه ی من چون اشک٬ در چشم ترم بودی

در صبحگه عشرت همدوش تو می رفتم

در شامگاه غربت٬ بالین سرم بودی

چون طرح غزل کردم بیت الغزلم گشتی

چون عرض هنرکردم٬ زیب هنری بودی

آواز چو می خواندم سوز تو به سازم بود

پرواز چو می کردم تو بال و پرم بودی

   چون در حلقه ما بودی!!!!!

                                                              یا نسیمی است کزآن سوی جهان می آید؟

یا رب ! این آب حیات از چه وطن می جوشد؟

                                                              یا رب ! این نور صفات از چه مکان می آید؟

 عجب ! این غلغله از جوق ملک می خیزد؟

                                                              عجب ! این قهقه از حور جنان می آید؟

 چه سماع است که جان رقص کنان می گردد؟

                                                              چه صفیر است که دل بال زنان می آید؟

مژده "مژده " همه عشاق! بکوبید دو دست

                                                             کان از دست بشد "دست زنان می آید

                               بس کنم "گرچه که رمز است" بیانش نکنم

                               خود بیان را چه کنی؟ جان بیان می آید

تقدیم به استاد عشق و معرفت جناب آقای محمد علی طاهری که در این راه عاشقانه ترین قدمهایم را برای دیدنشان میگزارم.سارا جان و همسر عزیزم از شما هم به خاطر همسفر کردنم ممنونم. این دو بال پرواز فدایتان باد

بيشتر از آنچه كه تصور ميكني دوستت دارم

بيشتر از آنچه باور داري عاشق توهستم بيشتر از هر عشقي بر تو عاشقم و بيشتر از هر ديوانه اي مجنون تو هستم.عزيزم من محتاج تو هستم و بدون تو زندگي برايم مفهومي ندارد!
دوستت دارم چونكه ميدانم تو نيز مرا دوست ميداري ،دوستت دارم چونكه مرا باور داري و مرا لايق آن قلب پر از محبتت ميداني! تنها آرزويم اين است كه تا آخرين لحظه زندگي ام در كنارتو باشم و جز اين از خداي خويش هيچ آرزويي را ندارم عزيزم اين قلب  پر از عشق من تنها هديه اي است

از طرف من به تو!

از تمام دنيا تنها همين قلب كوچك را دارم ، همين و بس!عزيزم تا پايان با تو مي مانم چونكه تنها تو هستي كه معناي واقعي عشق را به من ابراز كردي و آموختي!
آموختي كه عشق يعني تا پايان زندگي ماندن و تا پايان زندگي دوست داشتن!
عزيزم تو دومين قبله عبادت مني و در همه لحظه ها بعد از خدا

تو را عبادت ميكنم!

پیوند عشقمان مبارک

بعد از این: وادی عشق آمد پدید       غرق آتش شد کسی کآنجا رسید

کس در این واردی بجز آتش مباد            و آن که آتش نیست: عیشش خوش مباد

عاشق آن باشد که چون آتش بود           گرمرو: سوزنده و سرکش بود

عاقبت اندیش نبود یک زمان                  درکشد خوش خوش بر آتش صد جهان

لحظه ای نه کافری داند نه دین                 ذره ای نه شک شناسد نه یقین

نیک و بد در راه او یکسان بود                  خود چو عشق آمد :نه این نه آن بود

هرچه دارد: پاک در بازد به نقد                  وز وصال دوست می نازد به نقد

دیگران را وعده فردا بود                             لیک او را نقد هم اینجا بود

تا نسوزد خویش را یکبارگی                       کی تواند رست از غم خوارگی

عشق اینجا آتش است و عقل دود               عشق کآمد: در گریزد عقل زود

عقل در سودای عشق استاد نیست             عشق کار عقل مادر زاد نیست

گر تو را آن چشم غیبی باز شد                     با تو ذرات جهان همراز شد

ور به چشم عقل بگشایی نظر                      عشق را هرگز نبینی پا و سر

زنده دل باید در این ره صد هزار                      تا کند در هر نفس صد جان نثار

( عطار نیشابوری)